Η σεζόν είχε αρχίσει με τον Μιχάλη Αρκάδη στη θέση του προέδρου, αφού ο μεγαλομέτοχος Ανδρέας Ζαφειρόπουλου είχε αποφασίσει να απέχει από τα διοικητικά μετό από μόνο ένα χρόνο στην προεδρία. Προπονητής ήταν από τον Φεβρουάριο ο Αυστριακός Χέλμουτ Σενέκοβιτς, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι, καθώς ο τελευταίος είχε αποτύχει να οδηγήσει την ΑΕΚ σε αγωνιστικά και βαθμολογικά επίπεδα ανάλογα με αυτά του 1978, όταν είχε κατακτηθεί το νταμπλ υπό τις οδηγίες του.
Με τον Θωμά Μαύρο και τον Χρήστο Αρδίζογλου να οδηγούν τους νεότερους συμπαίκτες τους, εκ των οποίων κάποιοι προέρχονταν από τα τμήματα υποδομής της ομάδας (Μανωλάς, Γεωργαμλής, αλλά και οι Οικονομόπουλος, Στυλιανόπουλος που δεν έπαιξαν στον Τελικό) η ΑΕΚ απέκλεισε κατά σειρά Κιλικισιακό (2-1 εκτός) Πανσερραϊκό (4-2 εντός) Ηρόδοτο (3-1 μέσα και 6-0 έξω με πέντε γκολ του Μαύρου) Ολυμπιακός (2-1 και 1-0 με όλα τα γκολ από τον Μαύρο) και στα ημιτελικά έβγαλε έξω τον Ηρακλή με το εκτός έδρας γκολ στη Θεσσαλονίκη (ήττα με 3-1 εκεί και νίκη 2-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια).
Στο Ολυμπιακό Στάδιο σημειώθηκε η μεγαλύτερη συνάθροιση οπαδών της ΑΕΚ μετά από 15 χρόνια, μετά δηλαδή από τις 80 χιλιάδες του Παναθηναϊκού Σταδίου στον τελικό με τη Σλάβια Πράγας για το Κύπελλο Κυπελλούχων μπάσκετ 1968. Η Νέα Φιλαδέλφεια γέμιζε συχνά, όμως οι 70 χιλιάδες που μπορούσε να χωρέσει το τότε νεόκτιστο Ολυμπιακό Στάδιο ήταν ασύγκριτο νούμερο.
Για πρώτη φορά η Ελλάδα είχε τόσο μεγάλο ποδοσφαιρικό στάδιο και ο αγώνας ΑΕΚ-ΠΑΟΚ ήταν ο πρώτος ανάμεσα σε ελληνικές ομάδες που θα γινόταν σε αυτό. Ο ΠΑΟΚ «κατέβασε» οργανωμένα περίπου δέκα χιλιάδες οπαδούς που συγκρούονταν με τους αντίστοιχους των αθηναϊκών ομάδων σε κάθε γωνιά της Αθήνας (με αποκορύφωμα τα επεισόδια στα… χωράφια που υπήρχαν τότε πέριξ του Ολυμπιακού Σταδίου) και υπολογίζεται ότι περίπου εξήντα χιλιάδες οπαδοί της ΑΕΚ βρέθηκαν εκεί.
